anar

خدايا! زمين تنگي مي كند و آسمان خودداري...*

جزو معدود آنسانهای با بصیرتی که دیدم این جناب دانشطلب است....

چه تنهايي ژرفي ...

برق نگاهش دنیایم را روشن کرد....و هیچ وقت از نگاه تیزبینش چیزی رانتوانستم پنهان بکنم

چشمان‌م تنگ شده براي پلك نزدن؛ اين‌چشم‌ها دل‌شان زيارت در سكوت و خيال مشهد شما را مي‌خواهد؛ آقا جان!

آن يه عالم حرف هايي را كه مي خواستم بگويم هم بماند براي آن دل جامانده ي مقابلم ! همين قدر هم براي سرد شدن فنجان كافي بود ، نه ؟!

هنوز اشك در چشم­مان نخشكيده يك اتفاق ديگر مي‌افتد و اين‌جا مجالي براي انديشيدن و تفكر بر حادثه‌ها و لحظه‌ها و صحنه‌ها كم‌تر حاصل مي‌شود...»

... دلم يك تصادف جدي مي‌خواهد!

ديگر يك استكان چاي داغ هم؛ خسته‌گي حواسم را نمي‌گيرد! دارم كم كم به سرما و سكوت اين‌روزها معتاد مي‌شوم...

تمامی بدبختی آدمی فقط از یک چیز ناشی می‌شود، این که او ناتوان از آرام گرفتن در اتاقش است! «پاسکال»

سلام

هوای دلم، بدجوری بارانی است!

پيش از آن­كه بر من حد تهمت جاري كنيد من بر خويشتن حد وجدان جاري كرده­ام!

همه‌چيز تلخ است! مثل؛ چاي شيرين تمام صبح‌هايم! خورشيد مي‌آيد و تو هنوز اما نه!

تقصير تو نيست كه عادت چشم‌هايت در بين اين‌همه حرف و ازدحام و حضور؛ چشم‌هايم را مي‌بندد تا تنها خيال تصوير تو باشد و بس!

تقصير تو نيست كه اين همه دوري از من!

تقصير تو نيست كه تمام دقايق من پر شده‌اند از خيال‌هايي كه كنار نام تو تيك مي‌خورند!

تقصير تو نيست كه اين‌روزهاي سرد به اندازه‌ي تمام ابرهاي متراكمي كه مي‌توانند آبي آسمان را بپوشانند؛ باراني شده‌ام!

تقصير تو نيست كه من اين‌همه ديوانه‌ام! اين اصلا تقصير تو نيست!

یک سال گذشت به همین زودی...یادت هست؟! دیگر چه فرقی می کند چطور؟! باقیش هم می گذرد...مطمئن باش...

دورۀ خردسالی و کودکی نمونۀ بارز یک بچۀ تُخس! خدا مامان و بابا را اجر عظیم دهد که تحمل ام کرند!

امروز به ناحق مثل خیلی وقتهای دیگر تنبیهه میشوم و چون حق های بزرگی بر گردنم داری باز هم نادیده میگیرم

تقصير تو نيست كه گاهي گوش‌هايم فكر آبروي مرا نمي‌كنند و بي‌خيال از شنيدن حرف‌هاي اطراف؛ فقط به خيال شنيدن صداي قدم‌هاي تو كه داري دوباره نزديكم مي‌شوي؛ ناگهان كر مي‌شوند!

این روزها دلم سکوت می خواهد و من هم چه قدر سکوتم این روزها

امشب تمام خاطره ها را گریستم /// این چندمین شب است که من بی تو نیستم ...

به‌تر است آدم بعضي حدس­ها و گمان‌ها را با خودش به گور ببرد!

اگر می دانستی که فقط چند گِرَم از روحت! چطور نئشه ام می کند، وجودت را می بخشیدی ام!

عشق من ابدیست اما او ابدی نیست

بيا به فكر تمدن باشيم وقتي تابوت شهيد نمي‌آيد!

لطفا دريچه‌ي آسمان را نبند؛ امشب هم خواب‌هايم را مهمان كن!