هدایت

این همان وضعیتی‌ست که سعید امامی، پرونده‌ی قتل‌های سیاسی هدف‌مندش را بر مبنای آن پایه‌ریزی کرده بود. در نظر او سمت و سوی حاکمیت موجود، بروز چنین وضعیتی را اجتناب ناپذیر می‌گرداند. بنابراین چاره‌ی کار را در حذف همه‌ی کسانی می‌دید که به شکلی می‌توانستند در قامت یک بدیل و یا سرکرده، در عرصه‌های گوناگون سیاسی و اجتماعی و فرهنگی ظاهر شوند. بنابر نظریه‌ی امنیتی سعید امامی، در فقدان یک بدیل و هماهنگ‌کننده‌ی معتبر، نظام به سادگی قادر به عبور از بحران‌های ناشی از انباشت نارضایتی و انفجار خواسته‌ها خواهد شد. او موفق نشد که فهرست بلندبالای‌ش را به کارنامه‌ی خونین حکومت اسلامی بیفزاید، اما آن‌ قدر بود که چند چهره‌ی شاخص را برای همیشه از میدان سیاسی کشور خارج ساخت. گفته‌اند او فروهر را در قالب الکساندر دوبچک، و هوشنگ گلشیری را( اگر چه در قتل او ناکام ماند)، با واتسلاو هاول سنجیده بود. - هدایت

-- - kheng

رَسم از خطه‌ی دوری، نه دلی شاد در آن / سرزمین‌هایی دور / جای آشوب‌گران / کارشان کشتن و کشتار که از هر طرف و گوشه‌ی آن / می‌نشانید بهارش گل با زخم جسدهای کسان / ولی اکنون به همان جای بیابان هلاک / بازگشت من می‌باید، با زیرکی من که به کار،/ خواب پُرهول و تکانی که ره آورد ِ من از این سفرم هست و هنوز / چشم بیدارم هر لحظه برآن می‌دوزد / هستی‌ام را همه در آتش برپا‌شده اش می‌سوزد. - هدایت

. - هدایت

خبرهایی را که برخلاف انتظار، زودتر از آن‌چه شایسته و بایسته است از بازار خبر ناپدید می‌شوند، باید دوباره‌خوانی کرد؛ چرا که یا «غفلتی» در خوانش آن صورت گرفته، یا «عمدی» در به حاشیه بردن‌ش در کار کرده‌اند. این دسته از اخبار گاهی چونان «خروس بی محل»، باعث آشفته‌حالی اهالی خواب‌زده‌ی خوش‌خیال می‌گردد، و گاه به عطسه‌ی نابه‌هنگامی در سکوت شکارگاه مانند است، که رویای سورچرانی شکارچی نشانه رفته را در مرز شلیک نهایی، به تماشای حسرت‌بار سفره‌ی خالی بدل می‌کند. این اخبار نابهنگام و مزاحم، گاهی خیمه و خرگاه مقابل را به واکنش وا می‌دارد، گاهی اردوگاه رفیقان را به دست و پا می‌اندازد. اما هنگامه‌هایی نیز هست که خبر به مذاق هر دو سوی میدان تلخ و ناگوار است، و این در زمانی رخ می‌دهد که یکی، خود را از چهارچوب مناسبات و منافع به هم پیوسته‌ی مرئی ونامرئی، بیرون برده باشد. محتوای خبر ملاقات میرحسین موسوی با دختران‌ش از این گونه خبرها بود. دست چرکین سانسور اگر نبود و من نیزسردبیر یک روزنامه‌ بودم، عنوان اصلی صفحه‌ی اول را پیرامون این خبر، چنین انتخاب می‌کردم: «میرحسین موسوی از حصر گریخت!» - هدایت

.. - سیاوش

آنا پس از شرح نخستین روز آشنایی خود با داستایفسکی و چگونگی آغاز به کار و بهانه‌جویی‌های او وبرخوردهای تندش در هنگام اشتباهات، اندک اندک فرصت می‌یابد تا به کنج‌کاوی در اطراف فئودور بپردازد. :«کارها این‌طور شروع می‌شد وادامه می‌یافت. حدود ۱۲ ساعت پیش فئودور می‌ماندم. در این مدت ما سه باری و هربار نیم ساعت و کمی بیش‌تر دیکته می‌کردیم و در فاصله‌ی آن چای می‌خوردیم و و حرف می‌زدیم. من با خوش‌حالی احساس می‌کردم فئودور دارد به طرز کار جدید عادت می‌کند. و هر بار آرام‌تر می‌شود. او اغلب می‌پرسید فکر می‌کنید تا سر موعد تمام کنیم؟ ضمن صحبت هر روز گوشه‌ی غم‌ناکی از زندگی‌ش را باز می‌کرد. از شنیدن حرف‌های او درباره‌ی دشواری‌هایی که به نظرم هرگز از آن نجات نمی‌یافت بی‌اختیار درد عجیبی در قلب‌م احساس می‌کردم» - هدایت

^ - سحــــر

عالیه عزیزم! اغلب، بلکه بالعموم، با زن طوری معامله می‌کنند که نمی‌خواهند زن‌ها با آن‌ها آن‌طور معامله کنند. آن‌ها زن را مثل یک قالی می‌خرند. آن قالی را با کمال اقتدار وبی‌قیدی زیر پای‌شان می‌اندازند. پای‌مال می‌شود، و بالاخره بدون تعلق خاطر آن‌را به دیگران می‌فروشند! زن هم، همین‌طور. خلفا زن را می‌فروختند. مسلمان‌ها او را زیر حجاب حبس می‌کنند. قوانین حاضر برای سرکوبی و انقیاد او آراء مخصوص دیگر دارد. من نمی‌دانم چرا! ولی می‌دانم چرا نمی‌توانم قلبم را نگاه بدارم. خدا تمام نعایم زمین را قسمت کرد، به مردم پول، خودخواهی و بی‌رحمی را داد؛ به شاعر قلب را. و به آن قلب اقتدار مرموزی بخشید که در مقابل اقتدار وجاهت زن مقهور شود. - هدایت

^ - سيما كيا Sima kia

آخر از جور تو عالم را خبر خواهیم کرد / خلق را از طره‌ات آشفته‌تر خواهیم کرد / اول از عشق جهان‌سوزت مدد خواهیم خواست / پس جهانی را ز شوق‌ت پر شرر خواهیم کرد / جان اگر باید به کویت نقد جان خواهیم باخت / سر اگر باید به راهت ترک سر خواهیم کرد / در غم عشق تو با این ناله‌های دردناک / اختر بی‌داد‌گر را دادگر خواهیم کرد / هر کسی کام دلی آورده در کوی‌ت به دست / ما هم آخر در غم‌ت خاکی به سر خواهیم کرد / تا جهانی در خور شرح غمت پیدا کنیم / خویش را زین عالم فانی به در خواهیم کرد / تا که ننشیند به دامان‌ت غبار از خاک ما / روی گیتی را ز آب دیده تر خواهیم کرد / یا ز آه نیم‌شب، یا از دعا، یا از نگاه / هرچه باشد در دل سخت‌ت اثر خواهیم کرد / لابه‌ها خواهیم کردن تا به ما رحم آوری / ور به بی‌رحمی زدی فکر دگر خواهیم کرد / چون بهار از جان شیرین دست بر خواهیم داشت / پس سر کوی‌ تو را پر شور و شر خواهیم کرد. - هدایت

آخر از جور تو عالم را خبر خواهیم کرد / خلق را از طره‌ات آشفته‌تر خواهیم کرد / یا ز آه نیم‌شب، یا از دعا، یا از نگاه / هرچه باشد در دل سخت‌ت اثر خواهیم کرد - مهردخت

هنوز تورا می‌بینم درمقابل در ایستاده‌ای. روبه بالا بنا به عادت نگاه می‌کنی. کی خبر مرا به تو می‌آورد؟ نسیم خنکی که موهایت را تکان می‌هد صدای من است. بارها از تو می‌گذرد و تو او را نخواهی شناخت! عالیه! یک قطره‌ی شفاف در این وقت سحر روی دست تو می‌افتد، گمان نکن باران است. طبیعت پر از کنایات است. وقتی که عاشق از معشوقه‌اش دور می‌شود، بعدها خیلی چیزها شبیه به آثار وجود او، از نظر می‌گذرند. قطره‌ی باران که در خاموشی شب خیلی محزون به زمین می‌آید شبیه به اشک آن عاشق است. چه‌قدر رقت‌انگیز است که گل به محض شکفتن، پژمرده شود! قلب در دست اطفال همین حال را دارد! مگر تو نمی‌خواهی مرا از خودت دور کنی؟ اگرجز این است، به من بگو، امشب بدون خبر می‌توانم بازگشت کنم، یا نه؟ - هدایت

یک قطره‌ی شفاف در این وقت سحر روی دست تو می‌افتد، گمان نکن باران است. طبیعت پر از کنایات است. - سحــــر

نه می‌خواستم، ونه با هیچ سمبه‌ و تمهید می‌توانستم این مالیخولیا، این بواسیر دردناک درون را در تو جا بیندازم. و راستی هم چه فایده ای داشت؟ آدمهای مفلوکی هستند که در دنیای کوچک‌شان می لولند و انگی به این و برچسبی به آن می‌زنند. و به این وسیله تاری دور دنیای‌شان می‌تنند و محیط را برای خود امن و آسوده می کنند. آن‌ها وسواس نه، کرمکی دارند که از آدم ابوالبشر گرفته تا حضرت جرجیس که من باشم، همه را جمعأ با دو سه چوب برانند یا به این و آن قالب کنند. توده‌ای، التقاطی، اسم مستعاری! عین کرمک دایی جان ما که همه را انگلیسی می‌دید! و تو ای جوان به هیچ سمبه و تمهید نمی‌توانی کرم این جماعت بخوابانی، مگر آن‌که در جا بزنی پس گردن‌شانو از خانه بیرون‌شان بیندازی؛ می‌دانی؟ - هدایت

مگر آن‌که در جا بزنی پس گردن‌شانو از خانه بیرون‌شان بیندازی ... - (maryam)

یکی از حلقه‌های کوچک اما پرسروصدای بازار آشفته‌ و سترون سیاست ایران را کسانی تشکیل می‌دهند که اصرار فراوانی بر «جمهوری‌خواهی» خود دارند، اما اگر کمی سربه سرشان گذاشته شود، ترجیع‌بند مشهور سلطنت‌طلبان‌ را با نمایشی از بی‌میلی معطوف به ضرورت تکرار می‌کنند که «البته سلطنت مشروطه‌ای مانند سوئد هم گزینه‌ی بدی نیست.» اما نه این حلقه و آن نه گروه مشروطه‌خواهان، هرگز پاسخ قانع کننده‌ای به این پرسش بدیهی نداده‌اند که قرار است کدام قدرت را «مشروط» کرده و لجام‌گسیختگی‌ش را مهار کنند؟! اینان هرگز روشن نکرده‌اند که در حال حاضر در نسبت با کدام قدرت قرار دارند و در برابر کدام نیروی اجتماعی قد علم کرده‌اند تا اختیارات‌ش را مهار و «مشروط» کنند. آیا ایشان خود سلطنت‌طلب‌ند یا ضد سلطنت!؟ جالب آن‌که این گروه و آن حلقه‌ی مورد اشاره را برخلاف سلطنت‌طلبان که مبنای گرایش سیاسی‌شان به نظام پادشاهی بیش‌ از هرچیز وابستگی‌های روانی‌عاطفی واحساسی‌ست، کسانی تشکیل داده‌اند که از دانش سیاسی کافی و مناسبی برخوردارند، و بدون تردید به سیر تحولات تاریخی نهاد سلطنت و نظام پادشاهی در اروپا آگاهند. بنابراین بی‌توجهی ایشان به چنین مقوله‌ای و عدم ارائه‌ی پاسخ مستدل، خود موجب برانگیختن پرسش بزرگ‌تری می‌گردد. - هدایت

آرش خان تقدم و تأخر پاسخ‌ها را به هم زدی:) این بخش اخیر که دیگه نیازی به جواب‌گویی ندارد؛ لابد شما تصمیم گرفته‌ای که این‌طور به قضیه نگاه کنی، چون در غیر این‌صورت این‌همه منبع و مدرک و رساله را نادیده نمی‌گرفتی تا کنار زدن سیدضیاء، یعنی یک رقیب و شریک توام سیاسی را دلیل بر آن نشان دهی که این سید بود که عامل انگلیسی کودتا بود، نه رضاخان. اما تا همین‌جا که پذیرفته‌ای کودتای سوم اسفند کار... more... - هدایت

-«یا چخوف را در آن برگ‌ریزان اکتبر «یالتا» مجسم کنید، که به نرده های بالکن تکیه داده است و به باغ، به سپیدارها، به یک پیاله شیر مادیان، وشاید به یک مرگ، مرگ آهسته در مه، می اندیشد .. وقتی ما درحضور این همه حجب و غم، این همه نجابت و زیبایی بی‌شرمانه لاف می‌زنیم، آن‌هم با لحنی از تکبر و بلاهت فطری، البته آدم‌های مدمغی هستیم که یا می‌خواهیم به هر قیمتی کانون توجهات باشیم و یا مالیخولیای آلوده به نخوت خود را به این لاف‌ها اندکی تشفی ببخشیم. و این هر دو حال عین فساد، پلشتی، و شرارت نفس است.» - هدایت

- «آقا، دلم عجیب هوای خوبان ولایتم را کرده‌است. همه‌ی آن‌هایی که تا امروز نجیبانه در راه بوده‌اند. همه‌ی آن‌هایی که از نارنجستان، از میان درختان بادرنگ و از کوچه‌های مه‌آلود می‌آیند، همه‌ی مهربانان، آن‌هایی که با دست روزگار مرا زدند و مقصر نبودند، آن هایی که عاشقانه به سوی من می‌آمدند و در مه ناپدید می‌شدند. مشدی! یاران من کجایند؟ مشدی! ولایت بی یار چه معنی دارد؟» - هدایت

اي تكيه‌گاه و پناه زيباترين لحظه‌هاي پرعصمت و پر شكوه تنهايي و خلوت من / اي شط شيرين پرشوكت من / اي با تو من گشته بسيار، دركوچه‌هاي بزرگ نجابت، ظاهر نه بن‌بست ِعابر فريبنده‌ی استجابت / در كوچه‌هاي سرور و غم راستينی كه‌مان بود / در كوچه باغ گل ساكت نازهایت/ در كوچه باغ گل سرخ شرمم / در كوچه‌های نوازش/ در كوچه‌های چه شب‌های بسيار / تا ساحل سيمگون سحرگاه رفتن / در كوچه‌هاي مه‌آلود بس گفت و گو ها / بي هيچ از لذت خواب گفتن / در كوچه‌های نجيب غزل‌ها كه چشم تو می‌خواند / گه‌گاه اگر از سخن باز می‌ماند / افسون پاك من‌ش پيش می‌راند / اي شط پر شوكت هر چه زيبايی پاك / اي شط زيبای پر شوكت من / اي رفته تا دوردستان / آنجا بگو تا كدامين ستاره‌ست / روشن‌ترين همنشين شب غربت تو؟ / اي همنشين قديم شب غربت من / اي تكيه گاه و پناه / غمگين‌ترين لحظه‌های كنون بی‌نگاهت تهی مانده از نور / در كوچه باغ گل تيره و تلخ اندوه / در كوچه‌های چه شب‌ها كه اكنون همه كور / آنجا بگو تا كدامين ستاره‌ست / كه شب فروز تو خورشيد پاره‌ست؟ - هدایت

ای هم‌نشین قدیم شب غربت من! - هدایت

انتخابات آینده‌ی مجلس شورای اسلامی را باید تشییع جنازه‌ی باشکوه و تاریخی حکومتی قلمداد کرد که با واسطه‌ی پسوند اسلامی‌ش، رشته‌ای برگردن گروه‌های اجتماعی وسیاسی گوناگونی انداخت که بسیاری از آن‌ها هیچ نسبتی با ماهیت اصلی‌ش نداشتند، و این طیف گسترده و عظیم، به قیادت همان رشته‌ی تابیده در جادوی دین، چشم بر دوری و نزدیکی خود با اندیشه‌ی مرکزی پنهان در زیر قبای پوسیده‌ و ناگرفته‌ی مدعیان فره‌مند و نورسیده‌ی حاکمیت بستند، و گرده را چنان خم کردند که مانند پلکانی راه دست‌یابی به همه‌ی منابع قدرت را برای ایشان آسان نمودند. - هدایت

^ - سيما كيا Sima kia

مراسلات مورخه‌ی ۲۱ و ۲۷ ربیع‌الاول شما در خصوص قتل مرحوم امیرنظام واصل شد. مامورید که به دولت ایران اظهار کنید که دولت انگیس تفاصیل این امر شنیع و وحشی‌منشانه را با کمال اکراه و تغیر طبع شنیدند. و آن مکروهات شدیدتر شد از این‌که در همان وقت که امیر نظام را بدینگونه جنایت به قتل رساندند، وثیقه‌های مؤکده به دست‌خط اعلی‌حضرت شاه که به هیچ‌وجه به شخص اواذیت نرسانند، در دست داشت. دولت انگلیس تفصیل نمی‌دهد در باب شناعتی که بر اعلی‌حضرت شاه وارد می‌آید در نظر جمیع دول آدمی‌منش، درباره‌ی خیانت و ظلمی که بر امیر وارد آمد. ولی بر خود فرض می‌شمارد که بگویند: اگر اعلی‌حضرت شاه چنین تصور می‌کنند که از صدور این گناه عظیم، خیراندیشی‌هایی که دولت انگلیس تا به حال نسبت به دولت ایران داشتند، کاسته نخواهد شد، درباره‌ی خیالات دولت انگلیس خبط کلی کرده‌اند. علاوه بر این به دولت ایران اعلامی صریح خواهید داد که هرگاه پس از این قتل بی‌رحمانه‌ی مرحوم امیر، گناهان دیگر از این قبیل صدور یابد بر دولت انگلیس لازم خواهد شد که به دقت بپرسند که آیا شایسته‌ی فخر تاج انگلیس، ولایق حقوق مملکت آدمی‌منش انگلستان است که... more... - هدایت

^ - سيما كيا Sima kia

شاه که رفت به استثنای چند گروه اجتماعی کوچک، همه خوش‌حال و هیجان‌زده بودند. این هم‌بستگی و هم‌کلامی ملی در تاریخ معاصر کشورهای جهان دوم و سوم، اگر نگوییم بی‌همتا، اما در گونه‌ی خود کم‌نظیر بود. نفرت از محمدرضاشاه مبنای اتحاد و هم‌بستگی در ملت شده بود؛ این شادمانی همگانی حتا در اردوگاه طرف‌داران بختیار هم خود را نشان می‌داد، تا جایی‌که افتخار اخراج شاه را در ردیف نخست کارنامه‌ی بختیار ثبت کرده و با آب و تاب از آن دفاع می‌کردند. از آن‌سو آیت‌اله خمینی هم خوش‌حال بود. او به‌رغم آن‌که هنگام بازگشت و در آسمان ایران، در پاسخ به یک پرسش پیش پاافتاده خود را نسبت به موقعیت تازه‌اش بی‌تفاوت نشان داده بود، در پوست خود نمی‌گنجید. اما سرخوشی خود را نیز هم‌چون خیالات پخته شده‌ی دیگرش پنهان می‌‌داشت. او سوار بر موج نفرت و خشم عمومی از شاه و خاندان پهلوی، به آرزوهای دور دست و جاه‌طلبانه‌ی خود نزدیک می‌شد. شاید هیچ‌کس به اندازه‌ی خود آیت‌اله خمینی به این امر واقف نبود که در هر موقعیتی غیر از آن، حتا برای ایجاد اتحاد میان گرایش‌‌ها و مرکزیت‌های گوناگون مذهبی، با مشکلات پرشماری روبه رو می‌شد، چه رسد به... more... - هدایت

هدایت جان هم مقاله بسیار جالب بود و هم بحث زیر لینک. دستتان درست. - فرمد ـــ fremd

اسبی سپید / در افق سرخ، شیهه زد. / بر قاب ِ سرخ ِ پنجره، صبحی دمیده است. / بر قاب کهنه و فرسوده، خون ِ جوان و جوشان، خشکیده است. / صبح دروغ، بر شیشه‌های پنجره ماسیده است. / بر آسمان، فوج کبوتران سوگوار – نوحه‌خوان – پرواز می کنند. / تابوت ِ ابر – سنگین – بر بال‌های خسته و خون‌آلود، تاب می‌خورد. / - «چشمان مهربانت را با دست‌مال سیاهی بستند.» / شن‌-‌باد، در افق تیره، اسب ِ سپید زخم‌خورده را، یال پریشان می‌کند. / «صبح سیاه، اکنون، غروب می‌کند.» - هدایت

.. - سیاوش

آن که می‌گوید دوست‌ت می‌دارم / خنیاگر غم‌گینی‌ست / که آوازش را از دست داده است / ای کاش عشق را، زبان ِ سخن بود / هزار کاکلی شاد، در چشمان توست / هزار قناری خاموش در گلوی ِ من. / عشق را، ای کاش زبان ِ سخن بود. / آن که می‌گوید دوست‌ت می‌دارم / دل ِ اندُه‌گین ِ شبی‌ست / که مهتاب‌ش را می‌جوید. / ای کاش عشق را، زبان سخن بود. / هزار آفتاب خندان در خرام توست / هزار ستاره‌ی گریان / در تمنایِ من. / عشق را، ای کاش زبان سخن بود. - هدایت

عشق را، ای کاش زبان سخن بود - سحــــر

مجال، بی‌رحمانه اندک بود و/ واقعه .. سخت .. نامنتظر. / از بهار، حظ ِ تماشایی نچشیدیم، / که قفس، باغ را پژمرده می‌کند. / از آفتاب و نفس / چنان بریده خواهم شد / که لب از بوسه‌ی ناسیراب. / برهنه، بگو برهنه به خاک‌م کنند / سراپا برهنه / بدان گونه که عشق را نماز می‌بریم، / که بی شایبه‌ی حجابی / با خاک، عاشقانه، درآمیختن می‌خواهم. - هدایت

... - سپیدی

سرجمع نظریات مصدق پیرامون دو بند مورد اشاره این است که جبهه باید پشتوانه‌ی اجتماعی داشته باشد؛ بنابراین باید از احزاب و جمعیت‌ها و اصناف تشکیل شود، نه شخصیت‌های منفرد. از این گذشته باید مسوولیت انتخاب نمایندگان احزاب و جمعیت‌ها را به خود سازمان‌ها واگذاشت، و شورای موسسان هیچ دخالتی در انتخاب اعضاء نداشته باشد. به این ترتیب ضمن گشترش پشتوانه‌ی اجتماعی جبهه، به دلیل مسوولیتی که اعضای شورا در برابر احزاب و جمعیت‌های متبوع خود دارند، راه بر مذاکرات پنهانی منفردین با اصحاب قدرت بسته خواهد ماند. از نظر مصدق اگرچه در مورد سازمان‌های سیاسی نیز امکان توافق خارج از چهارچوب جبهه وجود دارد، اما به هرحال سازمان‌های سیاسی ناچارند تا پروای اعضا و هواداران خود را داشته باشند؛ و در هرصورت نیز نتایج اقدامات‌شان پنهان نخواهد ماند. مصدق معتقد بود که ضرورت تشکیل جبهه‌ی سیاسی ضروریاتی دارد که از آن جمله است، «اعمال مناسبات دموکراتیک بر اساس پشتوانه‌های اجتماعی واقعی.» - هدایت

.. - سیاوش

نگرانی روس‌ها وانگلیس‌ها از گسترش حوزه‌ی نفوذ ناپلئون در اروپا سبب شد تا نخستین جنگ ایران و روس، پیش از دست‌یابی به هدف نهایی که رساندن مرزهای روسیه به رود ارس باشد، با عقد قرارداد گلستان در مرزهای قفقاز متوقف شود. حدود ده سال بعد از آن به تحریک انگلیس‌ها که بر سر تفسیم ایران و عثمانی با روس‌ها به توافقاتی رسیده بودند، علمای نجف فریاد واشریعتا سر داده و به نام تعدیاتی که به مسلمانان گنجه و قره‌باغ از سوی روس‌ها صورت می‌گرفت، از فتحعلی‌شاه و عباس‌میرزا خواهان اعلان جنگ علیه روس‌ها شدند. عباس‌میرزا نایب‌سلطنه حاضر نبود با روس‌ها جنگ کند. او خوب می‌دانست با وضعی که قشون ایران داشت، در میدان جنگ حریف روس‌ها نیست و حاضر به جنگ نشد. اما علما دست‌بردار نبودند. اعتماد‌سلطنه در تاریخ منتظم ناصری می‌نویسد: «علمای اعلام به وجوب جهاد فتوا دادند و آقا سید محمد مجتهد اصفهانی از عتبات عالیات به حضور خاقان صاحب‌قران آمده در این باب ابرام نمودند .. هم در این سال امپراطور الکساندر وفات کرده، امپراطور نیکلا که به جای او جلوس کرده بود، ایل‌چی به هم‌راه هدایا به حضور حضرت صاحب‌قران ارسال داشت. بعد از ورود... more... - هدایت

اینبار اما امامه داران قسمتی از محیط دایره جنگ افروزان هستند... - ءgreendove

در بسته‌ام. شب است. / با من، شب من، تاریک هم‌چو گور، / با آن‌که دور از اونه چنان‌م، / او از من است دور. / خاموش می‌گذارم من با شبی چنین، هر لحظه‌ای چراغ. / می‌کاهم‌ش ز روغن، / می‌سایم‌ش ز تن، / تا در رهم نگیرد جز او کسی سراغ. / نجوای محرمانه می‌آغازد / تاریک‌خانه‌ی من با من. / دارد به گوش حرف مرا، او/ دارم به گوش حرف ورا، من./ و هر جدار خاموش، / زین که‌او چه وقت می‌آید / دارد به ما نگران گوش. / وشب، عبوس وسرد، / بر ما به‌کار می‌نگرد./ یک دل‌فریب، با قدم‌ش لنگ، / در سایه‌ی گسسته جداری، / پنهان به راه می گذرد. / و من به هر نشانی باریک / آن‌گاه مانده با شب، آری / خو بسته‌ام به خانه‌ی تاریک. / چون آتشی به خرمن خاکستر سیاه. / خاموش می‌گذارم / هر لحظه‌ای چراغ. / می‌کاهم‌ش ز روغن / می‌سایم‌ش به تن / تا در رهم نگیرد جز او کسی سراغ. - هدایت

+++ - سپیدی

گفتم‌ش :«آن‌گه که از هم بگسلند ... » / خنده‌ی تلخی به لب آورد و گفت: «آرزویی دل‌کش است، اما دریغ! / بخت ِ شورم ره برین امید بست. / وآن طلایی زورق خورشید را / صخره‌های ساحل مغرب شکست! ... » / من به خود لرزیدم از دردی که تلخ / در دل من با دل او می‌گریست. / گفتم‌ش: «بنگر، درین دریای کور / چشم هر اختر چراغ زورقی است!» / سر به سوی آسمان برداشت، گفت: «چشم هر اختر چراغ زورقی است، / لیکن این شب نیز دریایی است ژرف. / ای دریغا شب‌روان! کز نیمه‌راه / می‌کشد افسون شب در خواب‌شان ... » گفتم‌ش: «فانوس ماه / می‌دهد از چشم بیداری نشان ... » گفت: «اما، در شبی این‌گونه گنگ / هیچ آوایی نمی‌آید به گوش ...» گفتم‌ش: «اما دل من می‌تپد./ گوش کن اینک صدای پای دوست!» - هدایت

+ - علیرضام

شرم بر من باد! ـ با این بی تو بودن ـ باز بودن / بی تو گفتن، بی تو خواندن، بی تو دیدن / درد بر دل باد – بی آن آرزو – دیگر تپیدن / از در و دیوار هم نفرین شنیدن. / روزی از دروازه‌ی روز آمدم، بیدار / روز دیگر رفتم اندر پرده‌ی شب، خواب / کوچه‌ها و خانه‌های آشنا انگار / حرف گنگی بود با هذیان یک بیمار / هیچ‌کس باور نخواهد کرد – من خود نیز - / این فرو افتاده دیوار زمان فرسود / روزگاری برج و باروی دیاری بود / چشمه‌ی سرشار آن اندیشه‌ها – اکنون - / مانده چون؛ / دست ِخالی ِ به بی‌راهه نشسته ره‌نشینی / با هیاهو‌ها، خموشی، با نشانی‌ها، فراموشی / دل همه سنگ است و با گوش است سنگینی / تو که چشم آسمان هستی / جاودان هستی / من که خاک سرگران هستم / ناتوان هستم / در میان ما، جدایی، از میان تا آسمان است. / شرم بر من باد ... / درد بر دل باد، با این بی تو بودن ... - هدایت

. - مالک

از ما می‌پرسند: «خلاصه شما چه می‌خواهید؟» سوال خوبی است زیرا صریح و سرراست است و باید بدان صریح و سر راست جواب گفت. طبیعتا این کار در یک یا دو مقاله ممکن نیست. اما باید گاه‌گاه بدان پرداخت و به روشن کردن‌ش کوشید. بارها گفته‌ایم که ما خواهان توافق آزادی و عدالت هستیم. گویا این امر چندان روشن نیست. منظور ما از عدالت آن وضع اجتماعی است که هرکس، در آغاز، دارای همه‌ی امکان‌ها باشد و نیز اقلیتی ممتاز، اکثریت مردم کشور را در وضعیتی ناشایست نگاه ندارد. منظور ما از آزادی، آن جو سیاسی است که در آن شخصیت انسانی، هم از حیث آن‌چه هست و هم از باب آن‌چه می‌گوید، مورد احترام قرار گیرد. - هدایت

بسیار عالی - سیاوش - آرام

معناى اين شعار، براى من، زنگ و آهنگ آشنايى دارد. بيست، بيست و پنچ شش‌ سال پيش‌ هم آن‌را مى‌شنيدم. البته با واژه‌هايى ديگر. خمينى هم مى گفت: امروز «همه با هم!» او نيز مى خواست نه تنها پيشواى بنيادگرايان اسلامى، بل، كه «امام» همگان باشد. اَزَش‌ مى‌پرسيدند: «حكومت اسلامى چگونه حكومتى است؟» مى‌گفت: «امروز وقت اين حرفها نيست. بگذاريد شاه برود، بعد …. » و دنباله‌ى سخن خود را در دل مى‌گفت: «بعد خواهيد ديد كه خواب چگونه حكومتى را مى بينم!» امروز نيز، من گمان مى‌كنم، شاهزاده بسيارى از سخنان خود را تنها با دل خويش‌ مى‌گويد و با همكاران و ياران نزديك خود. و تجربه‌ى خمينيسم بايد بر مردمان ما روشن كرده باشد كه آن‌كه با ما مى‌گويد: «امروز وقت اين حرفها نيست»، در دل خويش‌، و در حقيقت، مى‌گويد: “هيچ‌گاه وقت اين حرف‌ها نخواهد بود.» - هدایت

لایک به اون روح لطیفت داریه جان. - هیچ