“در قدم ها ی شبانه میان تاریکی به سایه ام نگاه می کنم. بلند و سیاه! ÷ر از نور تیر چراغ برق”

“شانه مي خواهم براي گريه هايم”

“تمام ديشب را گريه كردم”

“مي نويسم چقدر تنهايم....”

“كاش خانه ها آنقدر بلند نبودند. و آفتاب هرروز / خسته نمي شد/ از اين همه نفس نفس زدن / و اين همه طبقه را/ بالا رفتن”

“ديشب خدا پيش من بود...ديشب خدا را...خدا ديشب...خدا..ديشب”

“ دنياي ما جا مي شد انگار/ در تيله ي چشم عروسك/ كاغذ كشي و گوي رنگي/ دنيايي از اكليل و پولك”

“و دست تو پر است از آيينه / از ابر و هرچه باد و باران/ دست هاي تو تمام روز هاي بي خيالي/ خيال روز هاي بي كلاغ”

“پرنده ام ديروز مرد . ما در باغچه آن را دفن كرديم . من گفتم : او به پيش خدا رفت . خواهرم گفت : مگر خدا نوي خاك است . برادرم گفن " شايد باغچه ي ما به بهشت راه داشته باشد”