حرفهایم با خدا

من همه جا پی تو گشته ام از مه و مه نشان گرفته ام بوی تو را ، ز گل شنیده ام دامن گل از آن گرفته ام

اگر این عکس فوتوشاپ باشه که نشانه تقلب و اگر نباشه نشانه تحجر ...

ساعتی با منی و می روی و هر چه می کنم بنویسمت خودکار قدیمی لج می کند نمی نویسد و من جز این قلم دیگری ندارم . شاید قسمت است که از پشت حصار فلزی پنجره باران را لمس کنم

تا وقتی کنارمی میدونم تا وقتی بهارمی میتونم دیگه طاقـــــــــــــــــــــــت دوریتو ندارم دیگه نمیــــــــــــــــــــــــــــــــتونم

هنوز حرفهای نا گفته دارم گوش کن

خوبه دیروز با تو هر روز از تو با خدا میخونم

منو جا نذار تو گریه سایه بنداز رو وجودم من که توی هر دقیقه هر جا بودم با تو بودم

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست ....شیرازی ها دمتون گرم کاری کردید که آقای ا.ن با ترس لرز و بدون سر و صدا به شیراز بیاد و بره انقدر بی سرو صدا که حتی توی تلوزیون میلی هم جرات پخش کامل اخبار مربوط به سفر شیرازش رو نداشتند انقدر بی سرو صدا که هیچ هیئت استقبالی تشکیل نشد و انقدر با ترس و لرز که تمام اطراف حافظیه رو اتوبوس اتوبوس سپاهی ایستاده بود...

مرا به یاد داشته باشید ...ناله ی شبانه ی انسانی پر درد

تو کتاب درسی دبیرستان تاریخ معاصر در یکی از پاورقی ها تکه ای از وصییت نامه پطر کبیر رو نوشته بود : پطر کبیر به روسها وصییت میکنه که برای سلطه بر جهان اول باید به ابهای گرم خلیج فارس دست پیدا کنیم ... نگو که بالاخره پطر کبیر در گور به ارزوی خودش رسید و وای بر ما

سرعت عمرم تندتر از قبل شده ...دیگر انگیزه ای نیست برای فکر کردن

نمی دانم تا کی باید به این شب زندگی ها به این تنها اندیشیدن ها ادامه دهم ...تا کی

نمی دانم چرا دست روزگار اینچنین بد بازی میکند با برگهای سرنوشت من

باز شب زده ام ...یادت از یادم نمی رود ..هرگز

وقتی نیستی شب نوشته ای هم نیست

شب نوشته هایم اکنون بی مخاطب باید باشد ...مگر می شود

نمی دانم به کدامین گناهم اسیر این درد شدم

شب هائی تیره تر از سرنوشت

تنهاترین تنها منم....سرگسته و رسوا منم ...آه ای فلک ای آسمان تا کی ستم بر عاشقان بشنو تو فریاد مرا آه ای خدای مهربان

تو از همان اول هم دل دل رفتن می زدی احساس تو هرگز در گنجه رویای من آویزان نشد همیشه چمدان به دست تکیه ات به چهار چوب نماندن بود

تسلی نگاهتو بدزد ازم

به زیبایی این روز های بارونی و ابری....: تو اگر در تپش ابر خدا را دیدی، همتی کن و بگو ماهی ها، حوضشان بی آب است

دیروز تمام خاطرات با تو بودن را دور ریختم... امروز هر چه می گردم خودم را پیدا نمی کنم...

امشب خیالِ دل به سفر می برد مرا دستم گرفته سوی خطر می برد مرا از حلقه های موی پریشانِ روزگار چشمت به شهرِ شور و شرر می برد مرا امشب هوای شعرِِ ترِ عاشقانه ای تا سُکر دلنشینِ سحر می برد مرا با گونه های گل زده از شرمِ عاشقی یادِ لبت به کانِ گهر می برد مرا امشب دلم به بزمِ دلت دل نمی زند بر درگهِ تو تا لبِ در می برد مرا دستت به گردنِ غزلم حلقه می زند...

خدا رو دوست دارم واسه اینکه حواسش با منه .....

هر صبح با یاد آوارگی هایت از خواب بیدار می شوم...اکنون که دیگر نمی بینمت هر صبح می نویسم تا یادم نرود

عصر همان روزی که داش آکل به نیش خنجر کاکا رستم از پا می‌افتد، طوطی را به دست مرجان می‌رسانند. طوطی با لحن داشی – با لحن خراشیده‌ای می‌گوید: مرجان ... مرجان ... تو مرا کشتی ... به که بگویم مرجان ... عشق تو ... مرا کشت.

گوش شنوائی که نیست که به صدای بال زدن خفاش های انتهای غار گوش کند ...همه بیزارن از سیاهی

فریاد های رقت انگیز من هیچ اثری در خودم که هیچ در او هم نداشت ...تنهائی را هدیه ای به مناسبت تمام تولدهایم به وسعت بزرگیش برایم مقدر کرد

و اکنون شروع صبحی تاریک برای رسایدن به شبی تاریک تر ...تلاشی برای ادامه ی زندگی خفاشی